Ayrılık Bîçaredir Sevilen Sen İsen

Emanettir sana yüreğimin söylenmemiş sözleri!

İşte böyle sevdim seni...

Mahrem yangınlardan ayaza düşüşümüzdü gece

Sabaha değmeden düşmezdi kirpiğimiz

Lütuf saydığımız mucizelere

Bilirdik gece tükenecekti ellerimizde

Bizi o ücra sabahlar doğuracaktı öldüğümüz yerde...

Sabaha koşardık

Yalın ayaktık...

Soluğumuzda bir lokma umut saklardık

...

Sonra

Bir akşam vakti dargınlığı koyup aramıza

Son gişeye yol aldık...

Sen kalıyordun

Bilmediğim bir kentin alacalığında

Ben gidiyordum boğazımda sana yutkunduğum sızıyla

Gidiyordum kasıma isyanlarım vardı

Üstelik kendime pişmandım

Yaka paçaydım...

Paramparça bir ayrılıktaydım...

Kendime sualler büyütüyordum sen niyetine

Uzun uzadıya sana ayrılık mı olacaktım?

Ellerini düşlerime saklayıp,

Sana resimlerin karesinden mi bakacaktım?

Sesinle yıkılan duvarlarımı omzuma mı bırakacaktım?

Katlandım iklim bakışlım

Her yokluğuna varlığınmış gibi baktım!

Sana inandım!

Şimdi gözlerin değmese de gözlerimin ferine

Birkaç sözcüğün yetiyor sohbetimin demine

Alabildiğine sen olduğum günlerimin niyetine

Üşüyen ellerimi teselli ediyorum

Gün olur haziran bir daha gelir diye.

3 Şubat

(taş kalbimle kimseleri sevemem zannetmiştim / meğer sen benim mucizemmişsin! )