Babama Dair

Altı yaşında öğrendim babalar da ölürmüş

Gökyüzü güzel, Yeryüzü güzel amenna

Sevdiğim kadınlar, okuduğum kitaplar hepsi güzel

Yolun yarısında öğrendim ,beni en güzel babam severmiş

Sen gidince öğrendim baba!

Mezarlık dolusu sessizlik ve uğultu ve yalnızlığı

Tam tek oluyorum yaşama dair

Acım beni bin parçaya bölüyor

Oysa bir ihtimal daha vardı

Gözlerinin içine bakıp

Baba seni çok özledim diyebilmek

Kokun tenimin içi kadar yakın

Sen bir çığlık kadar uzaksın

İlk böyle arafta kaldım ben

Umut çatıları kuruyorum gökyüzüne

Bir gün geleceksin diye

Annem de çok dua ediyor sana

Biz seni örgütlü özlüyoruz

Mektuplarım var ,bir de sana baba!

Patlamaya sabırsız birer mavzerler

Okunsalar..

Bir çarmıh gibi asarlar beni dünyaya

Suskunum,eh biraz da küskünüm

Kalbini kalbime bağlamıştım baba

Sen de susuyorsun

Susarak da anlaşırız

Küserek de anlaşırız

Ben sana giden her yola razıyım

Sevgili babacığım

Her acının sonunda açılan pervazda bekle beni

Bir yaşam vardır bölüşülmeye hazır

Sorarsan beni

Dünya zifiri bir karanlık

Solgun bir kızıllık içindeyim

Fakat varlığın,yaşamı anlamlı kılıyor

Seni düşünmek şüphesiz mutluluktur,bu dünyanın ıssızlığında

Elmaların altında otlar nasıl yeşilse

Ben de öyle mutluyum

Bulutların altında nasıl ıslanıyorsa sevdalılar

Ben de öyle mutluyum

Gitme!

Biliyorum gideceksin..

Bunca yollar geçtim

Bunca çığırlar aştım

Bunca kıyıya çıktım

Ne vakitten anlarsın

Ne bayram bilirsin

Ne gündüz ne de gece

Nereye vardıysam, hüzün kervanları gördüm

Seni gördüm

Seni gördüm