Bahçıvan

Soyup derisini

imlasız bir kuralın incinmiş kabuklarına ant olsun ki

bütün cümleleri adınla tövbeye çağırdım

sırtına sürdüğüm bütün makamlar döndüğünde dilimin mecralarına

her harfini söndürdüm dudaklarımda

bahçıvan

ellerimdeki nasıra takılıp düştüğünde filiz

yüzünü toprağa süren

külün doğum sancısı sızıyor çatlağıma

dilime çomak sokup koşuyorum

hadi yetiş mecrasındayım dilimin sokulup ısır toprağımı

incitip imamesini şuurumun geceye bir fiil asıp çekil üstüme

her figür aslının ashabını sorgulayarak

aslından uzaklaşıyor şimdilerde

ve

makam çoğaldıkça

cümle çürüyor dudaklarımda

kaç harf tükürdüm ekşidiğin de zaman

dişlerime bulaştığında anlam

ve sakalıma sürtünen cümle

kulaklarıma doğru uzanan

düşünceyi avutuyordu

kendi dilimle ne zaman sürtüş sem

ağır, ağır taşıyordu yükünü

sırtına düştüğüm hamalın

sonra

yorgun bir ihtiyarın telaşına benziyor dedi sesin

benzerliğinden dizine düştüm sesimin

oysa aklımın bağındayım

bağcıdan saklanıp, saklanıp meyve çalıyorum

kim görse beni kendi kurdunu saklıyor

kurduna küsen bir ben miyim kemirirken meyvelerimi

ardına sual eken bütün kaldırımların topuklarını inat

sakın dedi sakın

öfkeni maharetinden

zira ay sonrası kanar gölgelerin

yine de bahçıvan olamayışımı saklayamam gözlerinden

ellerin diyorum

makamını terk ediyor sualler

dumanlı bir cümlenin

hatırını sırtıma dizip

harflerimden söküyorum

akşamları sormayın diyorum

üstü gelmeyen karanın

alt ritminden kalkamıyorum bir türlü

gidip şurada uyanan Ölülere sorun

menekşeleri kim astıysa göğe

yağmuru çok sevmiş olmalı