Bana evinden getirdiğin neydi

bana evinden getirdiğin neydi?

o ulular ulusunun terbiye olmamış

kaçamak sevgisinden, bitmek bilmeyen

akşam sefaları

o kaba gözler içinde çekingen 

                                 -ürkek sevgiler

ağlak suratlarıyla üzerime hücum ettirdiğin 

çirkin ağızları 

ne tarafa döndüysem saçlarına dolandılar

dillerinde hep patlamaya hazır bir bomba

dünün haberleriyle beni yıldırdığın

ekşimiş suratları 

sahi bana evinden getirdiğin neydi?

kaba saba halden anlamaz bir adam 

sakallarına sigaradan başka iz düşmemiş 

kaç ömür devirmiş fakat bir tane kemale ermiş 

                                                            -yaşı yok

hep palavra, insan olan 

böyle mi davranırdı bir yavrucuğa

Onlar bana geldiğinde yüzleri başkaydı 

senin yüzün başkaydı, ellerinde bir emanet 

taşır gibi, kalbime ufalanıyordun inceden

merhametimi celbeden bakışların vardı 

zaten benim merhametimi celbeden 

hep bir şeyler olurdu hayatta 

yüksek kahkahalar, serin gözler

irkilerek uyuyan kadınlar..

bu da onlardan biriydi işte 

sandım ki dağları kucaklar, 

bıldırcın yuvalarında hayat

olurum ansızın 

güneş bir kez bizim için açar 

kavrarım ellerimle rüzgarı 

baharı getiririm, kışlar için ağlayan 

toy kızlara

âh o kızları,

benden başkası tanıyamaz 

dişlerinin arasında gezinen 

cümlelerden bilirim onları 

yalan yere ağıt yakan

cenaze bekçileri gibidir onlar

zihinlerinde kuşku, kalplerinde

yaramaz tohumlar ekilidir

eteklerinde aşılmaz bir kibir

gözlerinin esnekliğinde

nefretler gizlidir

Bir kez dönüp bakacak olsan

görebilirdin tüm bunları 

sen bana evinden kör bakışlar getirdin.