Bardak

Önümdeki bardağın yarısı boş

bitmek bilmeyen kederim

dolduruyor diğer yarısını.

Hafif bir tembellik pişiriyor

kahvemi ocakta.

Yalnızım sanki, yapayalnız.

Evde oturuyorum, ne hüzünlü

ne mutlu! İkisinin de tam ortasında.

Umurumda değil,

kim olduğum ya da

kim olacağım.

Geçmişte saygıyla eğilirdim

kederin babası kışın önünde,

Ve kulak verirdim arsız yüreğime.

Yağmur, yağmur müstehcen bir

aşk türküsünün melodisi gibi akıyordu

gökyüzünün göğüs arasından.

Kış, bu yağmur

uzun ve soluksuz bir haykırış.

Yağmur, yağmur aşıkların koynunda

birer nida gibi:

Sağanak yağmakta yaralı bedenime!

Kışın içinde yoktu

hiçbir umut, hiçbir mutluluk.

Sondu. Her şeyin tükenişiydi.

Ne yapmalı avuçlarımızdan

saç gibi tutam

tutam dökülürken ömür?

Ne yapmalı?