Bed'dua

Zaman;

Savruk bir hikâyenin

Küçük ellerinden tutunma zamanıdır.

İçerisine yağmur suyu dolan

Kırık bir şarap şişesi gibi hissizleşmek

Ve anlamsızlaşmak

Belki de en iyisi.

Kim bilebilir ki

Sessizliğin aslında huzurdan uzak olduğunu...

Ve yıllardan yıllara anlatılan kısa aşk hikâyelerinin

Aslından uzak olduğunu...

Tıpkı çocukluğumuzda oynadığımız kulaktan kulağa gibi,

İlk kelimenin

Son kelimenin yakınından bile geçmediği gibi.

Aşk şimdi

Karşılığını arıyor.

Cami avlusunda tekmelenen bir piçin

Rahmine düştüğü imansız annesini araması gibi...

Tövbe boz,

Hadi tövbe boz

Hayatın suratına son façayı attığında...

Git;

Git ve bana

Gözlerini kırmızıya boyadığın

O gün görmedik aşiftenin bedduasını bul;

İstemedim hiçbir zaman

Kendine kalsın imanımı sömürenlerin hayâsız duası...

Sen,

Gecenin alafıyla

Yaktığın benliğinden kalan külleri,

Çirkefe bulanmış ruhunu arındırmaya kullan.

Ki, ziyan olmasın gözlerinin huzuru...

Ben,

Dibi delinmiş teknede

Aşkı yeniden yoğuracağım

Hatıralarımda kustuğun kanla...

Eylül'2009 Aydın...