Ben Azade Mısrayım

ayrılık

ağrısı gecede kalmış talan bir ömrün

son çırpınışlarıyla kapındadır

cellat vurur bütün kavuşmaları

suskun bir keder siner

gözlerinin mahzenlerine

konuştukça lal kesilir sözcüklerin

tümcelerin dünden yaralı

ve noktası olmayan bir ölümdür simdi hayat dediğin.

hikmetli düşlerin de hikmetini yitirmiştir

ki yarımdır bütün öykülerin

dahası tanıdık yüzler bile en yabancındır

olmadık kayıplarda kendini ararsın

ölüm ilanları doldurur gelecek günlerini

nefes aldığın her an bir ceset yüzüdür şimdi

gelmiştir hoşçakal denecek an...

tutmadan hiçbir eli

dalmadan kimsenin gözlerine

öylece

öylesine

ölesiye

bir ayrılık için ilk adımdır attığın

artık yürünecek her yolun bir sondan başlar

ve her başlangıç bir sonun ismidir

susar gündüz ışığın aksiyle şekillerin dili

her nesne şekilsizdir gözünde

her bakışın bir boşluktur yüzünde

hiçbir anı doldurmaz görüntüler kalır elinde...

ayrılık

ismiyle bile yeter canını yakmaya

canhıraş yıllıklar kalır payında

susarsın hilekâr bir anda...

umutlar toplayıp tası tarağı

başka kentlerin yolunu tutar

sen kuş uçmaz kervan geçmez kalırsın

yitik bir öykü dilinde

ne efsaneler duyar kulağın,

ne kavuşmalarda durur içsel durağın.

haydi uzatma

kapında gözü dönmüş bir ayrılık var!

kavuşmaların son nabızları hala atıyor olsa bile

sen ayrılıkla kal

alarak gözbebeklerine ismi unutulan hayalleri

yaşarken ölmeye kal.

(ayrılık bile bir kavuşmadır aslı asıl olan aşk ilk iklimden gelmişse.perdelerden kurtulmuştur aşk ayrılık onca sızısıyla unutturmaya yetmemişse!)

(...)