Ben Çok Ağladım Zamanında

senin öykünü

şiirini silip atacaklar

biliyorsun

ne efendiliğin kalacak

ne de saygınlığın

susacaklar

karnım aç

yağmur yağan sokağa en büyük ilaç

yakamdaki amonyak

şiltelerin,

şarapnel parçalarının öbür yakasından sesleniyorum

şartelleri indir bezirganbaşı

ağır, düzensiz hiç bir sözü kaldıramam artık

bütün benzetmeleri yıkan

bütün ideolojileri çürüten

fosforlu ışıklarının gecesine süzüldüğü caddenin

kısmi felçli kaldırımlarına oturmuş ağlayan

ayaküstü sevişen ucuz fahişeler gibi

kendini acındırır ifadeler atma masama

- ben çok ağladım zamanında

- kalbim çok önceleri de ışık hızında geçti

- yatay bir sevgilinin koltukaltı sıcaklığından

black_1