Ben Çok Üşüyorum

ben üşümemiştim

çıplak ayaklarımla buzlu yollarda yürürken,

gecenin karanlık ayazında, iliklerime işlemişken soğuk,

hasret eserken hoyratçasına yüreğimde,

ay, ay, gün, gün tükenirken yıllarım,

ben üşümemiştim.

bırakmıştın ya kar dağını, arkana bakmadan giderken,

közlemiştin yüreğimi bir daha tütmemesine,

dikmiştin ya beni, yağan karın altında,

kardan adam misali

koymuştum başımı yastık diye dilek taşına,

yakmıştım yüreğimi,

oturmuştum ya başına,

ben hiç üşümemiştim.

yalnız gecelere sarıldığımda,

yıllarla savaşıp yorulduğumda,

gözlerine bakıp ayrıldığımda

ben üşümemiştim,

alışmıştım soğuk havalarda bar tutmaya,

sık çam ağaçları arasında,

ıslık sesi ile oynamaya

alışmıştım ya her an senle olmaya

ben üşümemiştim,

şimdi çok üşüyorum bir tanem,

kat, kat yorganlar örtüyorum üstüme,

titreyerek uyandığımda düşten

korlaşmış yüreğime sokuyorum ellerimi,

ben çok üşüyorum