Ben Hayatta En Çok Annemi Sevdim

*

Yorgun gözlerinin altında parıldayan

Sevgi dolu bakışlarını,

Ölsem de çıkaramayacağım

Aklımdan

**

Üç yıl geçse de aradan

Paslanmış anahtarıyla

Beklemeye devam ediyor; seni,

Bu yaralı adam

***

Her hatamda bana, "Hatasız kul olmaz oğlum" derdin

Ama

Ölüm, seni tohumlarının arasına aldı

Seninle yaşayacağım geleceğin saatini,

Çaldı benden

****

Ben ise seni, o tohumların arasından çıkarabilmek için,

Hayatımı yalnızlığa devrettim,

Çok konuştum

Ama

Dinlenmedim,

Çok güldüm

Ama

Hiçbir zaman sevilmedim,

Çok mücadele ettim,

Büyük başarılara sahip oldum;

Hatasız bir kul,

Olabilmek için

*****

Hatalarımı da tebrik ettim,

Olmasaydı hatalarım

Anne,

"Yaşadığın karanlık fırtınalarla geçen 30 yılı

Nasıl anlardım ?"

Çok acı çektin,

Her türlü insanla mücadele ettin,

Yalnız bırakıp, giderken beni

Yalnızlığıyla onurlandırdın oğlunu,

Anne

******

Sen gidince değişti

Her şeyim

Kasırgaya kapılmış,

Rotasını, farkındalıklara kapatmış,

Bir gemiden ibaret

Bedenim

*******

Çok dost tanıdım

Ama

Hiçbirini kabullenemedim

Çünkü,

'Ben Hayatta En Çok Annemi Sevdim'

Taha Berat Özdenal

Beyoğlu / İstanbul