Ben Şiir Bilmem

ben şiir bilmem,

acım bilir...

konuşuruz parmak parmağa

harften harfe, seni anlatır dururuz.

doğrusu

arkandan konuşmak gibi olsun, her susuşum...

ateşin ortasına bıraktığın bu buz,

şimdilik gözlerimde sansürsüz bir kabus,

öyle bir gidişin vardı ki, arkanda bırakmadın bile toz

ki kaçsın gözlerime...

o yüzden

ben ağlamam, sadece

göz kapaklarımın ardı biraz okyanus...

artık ne varsa hayal kırıklığına dair, onların dedikodusuyuz

yüreğin ağzı yok ki, kapatasın güzelim

elimde olsa göğsümü matkapla deler,

çıkarır kalbimi bir torbaya koyar büzerim,

ben var ya ben, seni değil, çok çok kendimi üzerim

zaten hep kendimi üzdüm, ne kadar da bencilim

bu arada

seni sevdiğim için de özür dilerim...

hem de çok.

neyse, dedim ya

ben şiir bilmem,

acım bilir.

arada bir bahsin geçer,

kelimeler, cümleler kendiliğinden dizilir...

bilhassa

usturuplu sevdim ben seni, oysa

örtüp kalbime bir peygamber terbiyesi,

onun kavliyle istedim

ve mümkünse birazcık da kalbiyle

sevmeni.

âh ne acı değil mi?

-hayat bir imtihan-

"bir sevmek, bir sevileni götürüyormuş demek"

ve bunu sonradan öğrenmek...

ne diyorum biliyor musun?

hiç değilse, yapamıyorsan şayet

benimkine değil de

Allah aşkına dön bari...

gel

ve

oku

adına yazılan

bütün şiirleri...