Ben Yoruldum Saymaktan Bu Kaçıncı Bahar

içimin varoş yalnızlıklarından

yağmur düşüyor,

kent kalabalığı fiyakalı aşklara

bak şair!

gözlerini dikip uzaklıklarıma

şu tufan yalnızlıklarıma bir daha bak!

o yağmur döküldükçe

içimde kaç çocuk üşüyor

kaç güvercin ak döşüne al mendiller bağlıyor

say şair!

ellerimi alıp karşına

bir daha say!

say ki!

deva diye

geçmiş zamanların sözcüklerine kapanan kadın

konuşmayı unutmasın!

say ki!

ar damarı çatlamış kederlerin

kangren anları senden utansın!

say ki!

köhne nefeslere hapsoluşlar

günyüzüne uyansın!

cepleri bomboş,

yalnızlık budalası takvim yapraklarım

cemrelerime düşüyor!

üşüyor bağrıma çöreklenen çöl seraplarım!

hasretime katran karası bir sızı düşüyor!

bak şair!

gözlerini silip,

aynalarıma

şu âmâ yorgunluklarıma bir daha bak!

o seraplarım üşüdükçe,

adım zemheri kalıyor

kanıyor geçmişin hesapları

omzuma külçeleniyor ayrılık zamanları!

bir daha bak!

bak ki gözlerime!

cinnet çanlarına erken olsun

çok geç olan bu vakit!

bak ki!

pas tutmadan açılıversin

ömrüme zimmetlediğin o kara kilit!

(keşke ayrılığın ağrısı bir alışkanlıktan ibaret olsaydı /

alışamadığım nöbetler silsilesi bir solukta olsa canımın yakasını bıraksaydı!

mayıs 2011--Amasya