Bencil Meşrebim

Çoğalın insanlar

Vakit henüz erken !

Güne bir ses düşürün şu serzenişten

Alnımın ortasında sakladığım kavgasız dalaşmalarımı vurun

Ve ben yalnızken siz hiç gitmeyin

Şuracıkta gölgemin serinliğinde durun...

Uzun zamanları biriktirdim günlerde

Ak kederlerle örülmüş perçemler sarkıttım yüzümün hüznüne

Sancılı bir şafağı düşürürken gökkubbe / düştüm işte ben de o mendebur sessizliğe

Sevdiğim adamın adını bile söyleyemedim

Bilseniz ne kadar cesaretsizdim

Ve sessiz...

Kendi yarasını kendi kanatan tan ağarması saklı avuçlarımla dokundum ona !

Kalbine hükmetmekten bahseden de kim ?

Ben hükümsüz bir aşkı bıraktım sevdiğim adamın avuçlarına...

Az gittim uz bitirdim

Dere görmedim tepeleri intihardan çektim

Çektim ondörtlü yaşlarımı tam on iki dedim

Ve sevdim !

Zulasında kancık ihanetler gördüm o kahpe kadınların

Veryansın ettim

Adına zül dedim

Kimseye benzemek istemedim...

Çoğalın dedim

Bir gecenin er vakitli zamanlarına

Kerahat bastırmadan daha

Çıkmadan o yosma suretli terkedişler sokaklara

Çoğalın...

Sevmekten ötelere kulaç açmayın

Ve kaçmayın aşk ile yedi düvele adınızı yazmaktan

Suslarımla kendime pusular ördüğüm

Düşlerimde gözlerini yüzüme sürdüğüm

Kördüğüm yankılarımda

Büyüdüğüm gibi

Onu sevdiğim gibi çoğalın

Zira yalnızlıktan düşeceksiniz

Başınız dönerken tutkulu isteklerin kollarında

Kendinizi yanılgılarınıza zincirleyeceksiniz

/Sevemeyeceksiniz /

Geçmiş zamanların tokmak sesi olan her nefesle

Beyninizde balyoz

Ellerinizde zemberek

Aşka küseceksiniz...

Sevdiğim adamın adını söyleyemedim

Duysaydınız siz de çok sevecektiniz

Kimbilir belki de

Adını çalıp dudaklarımdan

Dudaklarınıza sürecektiniz

Ve muhakkak aşka düşecektiniz !

(Ah !

Bencil meşrebim / Bütün kadınların kurtuluşu olacak bir adam sevdim

Ve kimselere söylemedim)

23 mart-İstanbul