Beni Sen Uğurla Gölgem

Edep yahu aşk acısı!

Bırak artık yakamı!

Omzumda devrildi ümitlerim

Her şiirin koynundan ağlayarak uyandım

Saralı nöbetler çaldı her nefesimi

Her sözcüğü hasretime adadım...

?Züleyha,beni sev!'

Diyen adamdan

Sızılı şiirler kaldı geriye

Ey aşk!

Ben sana bu kadar bulaştım

Yüzsüz acılarından bir an bile yakamı kurtaramadım!

Yakılmış şehirlerin mor gülüşlerini

Tek celsede biten dünlerin şiir sesini

Tenime kazıdım!

Ağlasam yangın,

Ağlamasam kurak kalırdın

Artık bırak beni aşk!

Sunduğun hüzünlere

Arttıkça arttı tanıklığım!

Bu yüzden beni sen uğurla gölgem!

Nazım gibi kavgamın sürgününe,

Fazıl gibi bir bekleyiş heybetiyle

Ozanların dilinden dökülsün

Devr-i sükûtumun naraları

Öksüz çocukların saçlarında örülsün

Günlerimin kızıl efkârı.

Yetimliğim sarmadan beni uğurla!

Destursuz sızılar yaklaşmasın yanıma

-ki yalnızlığım ayaklar altında!-

Beni uğurla gölgem

Aşkın buhranlı saatlerine yenilmeden

Çekmeden dara gözlerimin dalgınlığını

Almadan sehpamdan sızılarımın idamlığını

Uğurla beni!

Temmuzdan arta kalan şafakların

Dolu dizginliğine

Gülendam nefeslerimin sessizliğine

Birazda güz benizli bir eylüle

Sonra kış ortası ayazlaşan iklime

Ne bileyim işte!

Uğurla beni bir yerlere!

Beni uğurla gölgem!

Beni sen uğurla!

Aşk acısı kalsın ardımda

Ardımda

Hep uzağımda

(kamu malı sevgili trendi / beni gölgeme mecbur etti!)