Bilemedik

Hayatın inmez perdesiydi

Üzerimizde gölge olan

Hiç alkış almadık oynadığımız rolden

Figüranlığımız seyircisiz

Hiç olmadı ki ömrümüzün bu günü

Şairane üslupla kanatmıştık yarını

Hüzünlüydü öykümüz

Ne çok masallarla avuttuk çocuk yanımızı

Oysa masallar yalandı

Kanayan yaralarımızı görmezden gelip

Şarkılara sığındık efkâr demleyip

Hüzün içtik

Şiir olduk dize dize yazıldık

Vurdukça neşteri yaralara

Kan nehirleri yıktı içimizi

Sustuk,

Çığlık olup dizelere düştük

Dağıldık tuzla, buz olup

Geceyi kurşunlayıp

Yıldızları gömdük

Avuçlayamadık göğü

Nasırlıydı yürek dokundukça

Can kırıkları paraladı

Kanadık

Erteledik

Yaşamayı bilemedik