Bilen Bilir

bilen bilir; geçip gider, izi kalır çocukluğun

tıpkı bir yara gibi

çocukluğum -da yara,

annem dokuz yıl önce öldü

ve bu haber yeni ulaşıyor alyuvarlarıma,

hadi bunu sakladık diyelim

diyelim şiirlerle birlikte eski mecmualara,

kendimi koyacak bir yer bulamıyorum, mevzu burda!

mevzi gibi hedefi kurşunların, ne kadar dayanabilirim ki buna?

daha ne kadar,

daha ne kader, yaşayabilirim!

büyürken tümör gibi zihnimde

bunca muamma.

hadi bunu es geçtik diyelim,

diyelim bütün mutluluklar da parayla

ve diyelim ki Barış Manço aşkına, cebimizde zırnık yok sevinçten

ölmüyoruz inatla, "yaşamak bu

yaşamak bu" diyoruz, her an bıçak sırtında

sırıtarak bakarak dünyaya, en içten.

bilen bilir; hüzünlüyseniz eğer ters şeritten yağar yağmurlar,

ve "hayat her şeye rağmen yaşama değer" diyenler en çok ağlar,

babam trafik kazası yaptı,

o yüzden otomobil kılıyorum her yol ayrımında,

hayatın bir tarafı şarampol, diğer yanı kırık bir kol

bense alçıyım, düzelmesini bekliyorum hala.

ve diyelim ki zamanla kapandı bendeki yara

izi geçti, hiçbir şey kalmadı

unutamamak dışında,

hatırlamak içinde... öyle bir yerde

durmaz mı

kanamaz mı oracıkta? o acıyla...

oysa

havada biraz peygamber nefesi kalmış gibi,

avunuyorum

bir başınalığımla, bir başına... hayatta!