Bilmeceler Bulvarı

bugün de gelmedin,

bir akşam daha çöktü üstüne umudun,

saksılara biraz rakı doldurdum,

çiçeklerle konuştum, onları uyuttum

pencereyi göğün yüzüne kapattım,

karanlıktan kendime kombine bir yalnızlık aldım,

artık kendi başımayım, biliyorum

bütün bunlara alışmalıyım, biliyorum.

sana gelince,

sana gelinmez artık,

neyse...

artık bunu da biliyorum.

ne zaman mutluluktan havalara uçsam

irtifa kaybetti hayallerim,

düşüp parçalandılar.

artık

yalnızlık seviyesinin değişmediği bir rakımda

şarkılar içiyorum kendi kendime.

hala seni birazcık unutacak kadar sarhoş olamadım,

anladım ki alkol çözüm değil, içimdeki kördüğümlere

alıp kollarına sarıp hoş etmelisin beni,

ki başka da yok tek çare...

ve sen

bunu

adın gibi

bilsen de

telefonun tuşlarının üzerinde yer alan harfler var,

ama bana bir mesaj atacak karakter bile yok sende.

o yüzden

sana bir şey denilmez,

susulur,

sustum sana ömrümce.

kendi şarkılarında boğul.

ölünmüyor,

göreceksin.

kendimden biliyorum.