Bin Hikaye B/içtim Sevdandan

Gizlisi saklısı olmaz aşkın

haberin yok mu iklim bakışlım,sen benim destanımsın!

Kentine gece sinerken

ve uykudayken bütün nefesler

sen soluğunu bende bırakırdın

Andromakhe misaliydim

'sensiz kalmaktansa toprak yutsun beni daha iyi'

diyordu yüreğim...

sen duymuyordun

her seferinde bir çentik atıp

alnımın yazgılarına

sesinden önce gidiyordun...

toprak kokuyordu avuçlarım

kan ter içinde kalıyordu yalvarışlarım

öfkelerin götürüyordu seni benden

sonra bilmediğim efsanelere gizlenip

bir beni affetmeyi unutuyordun...

Şimdi saklandığın o gri kentin rüyalarına kılıç kalkan darbeleri iniyor

gecenin bir yarısı gözlerin inciniyor

incinen gözlerinin kefareti bana kalıyor

sen kulak tıkarken kahramanı olduğun destanıma!

diline sonu hüsran iki satırlık hikayeler tünüyor

ruhun beşinci mevsimlerin ardından koşarken

benden çoktan vazgeçmiş olduğun yüzüme bir tokat gibi iniyor...

Ne yapsan olmuyor!

bu destan bir şiirler son bulmuyor

ve toprak beni yutmuyor

Andromakhe konuşmuyor

gidiyor Hector

bir savaşın kızılca kıyametine

saklı kentin bilinmezliğine

ama gidişini hiçbir öfke haklı bulmaya kâfi gelmiyor...

(her vakit aynı yerinden ağarır tan / bu yüzden büyüyor gözlerine yazılan asırlık destan!)