Bir Adam Yürüyordu Karanlığa

Aynı ışığın kulpundan tutuyordu vakit

Telgraf tellerinde üşümüş kuşlar

Bacalardan kırık dumanlar yükseliyordu

Bir adam yürüyordu usulca karanlığa

Sıkılı yumruklarıyla aşkı taşıyordu

Devrilmiş saatleri durdurmuştu vakit

Yorgun adımlarında derin bir yalnızlık

Çökük avurtlarında yılların nabzıydı atan

O tellerden firari karlar düşüyordu saçlarına

Yangın yılışığı bir meçhule doğru kayıyordu