Bir Bakışın Dili

Gözlerinle başlıyor her şey,

sanki kelimeler sonradan icat edilmiş.

Bir bakışın…

Ve içimde bütün cümleler yer değiştiriyor.

İstanbul gibi seviyorum seni

kalabalıkta bile yalnız,

yalnızken bile çoğul.

Kız Kulesi kadar uzakta,

Galata kadar yakınsın

aynı anda iki kıyımsın

Bazen bir kahve bardağında

demin sıcaklığı kalıyor sadece

senin adın gibi…

dokunmadan da ısıtan,

konuşmadan da anlatan.

Ege’ye iner gibi iniyorum içime,

Şubat susuyor, rüzgâr dinmiş,

deniz ütülenmiş

Ama ben,

içimdeki dalgaların fısıltısından

senin geldiğini anlıyorum.

Biz,

kavuşmayı beceremeyen iki yıldız olduk belki

aynı göğe asılı,

aynı ışığa mahkûm.

Ne vazgeçebildik,

ne tam tutabildik.

Yine de…

aşk dediğin yalnız zafer değildir.

Bazen mağlubiyetin içinde bile

bir bütün gibi kalmaktır.

Şimdi sorarlarsa ne kaldı?diye,

şöyle derim

Bir bakışın dili kaldı…

Bir şehrin uğultusunda adın…

Ve ellerimde,

dokunamadığım hâlinin bile

sıcaklığı.

Turgay Kurtuluş