Bir Buket Şiir

dün bir kadını bir buket şiirle kandırdım,

inanmayacaksın belki ama

kaldırdım adını alfebeden dilime kondurdum,

emzirdim bir yanını evrenin,

diğer yanını evimin bahçesine doldurdum.

inanmayacaksın belki ama

üstelik yarısı beyaz, yarısı siyah bir çocuktum

sonra

susuşlardan peydahlanmış pembe bir uçuktum,

aslında

bitişini bekleyen bir bitkin yolculuktum,

tamamlanmak için kendimi

bir kaç kıta hiç durmadan koşturdum,

yoruldum.

dün bir kadını bir buket çiçekle kandırdım,

eğilip mezar taşını öperek, yanına usulca bıraktım

ağladım. çünkü;

artık bir ölünün çoçuğuydum.

bütün gülücüklerini dudaklarımın

-bu yüzden- korkuttum..

korkunçtum!