Bir Derin Çığlık

"yaşanan onca şeyden sonra..."

Ve hala seni unutabilmeye inanmamak

Tutmamak kendime verdiğim tutulası sözlerin bir ucundan

Ve kanatmak ömrümü

Olasılığı tükenmiş bu aşkın son noktasından

Gücüme gidiyor inan...

Sen şimdi sönmüş ışıkların sakladığı odalarda

Gıyabım olan anlara yeni sesler biriktiriyorsun

Beni ölümüne bir bitişe emanet edip

Ölümüme sebep uzaklığını büyütüyorsun aramızda

Sıra dağlar gibi

Y/arsız mevsimlerin med-cezirlerinde donup kalan

Evhamlı vakitler gibi

Gittiğine hala inanmayana

Yani bir nefes aşka

Ve zamana

Bana

Ağrılı satırlarıma d/okunuyorsun

Biliyorsun güz telaşı kapımda

Ayakuçlarımda hala sensizliğin derin yarası

Adım adım yürümek yokluğunu

Var gücümle susmak sesimin sen titreyişlerine

Ve susman özlediğim kadar

Ve susman, başımın belası

Gelmiyor işte 'gelmeyişinin' ardı arkası

Her gün, bir tuhaf 'git'

Bir derin 'çığlık'

Usulsüz bir 'veda' s/arıyor beni

Her gün yeni bir gidişte kaybediyorum seni

Ve hala senin döneceğine inanmışken buluyorum kendimi!

Hala vurulmuş yatıyorum soğuk bir koridor ortasında

Şakaklarımda gidişinin ağır yarası

Ve nabzımın bir galat haliyle atması

Gücüme gidiyor inan

(vakti s/onsuzluk

20 haziran-Ankara