Bir Düş İçin Ayrılık Bozlağı

unutulan şairler mezarlığındaki yatan yüzüm ve

ısınmak için yaktığım kitaplarımla

ve

küllerinde

uyutun beni

o kuytu delhizlerde

kokalım buhran

kokalım kitap

ölüm ki

her zaman ılık kabul eder toprak

üşür hırkam

ve sen

ben

vazgeçtiğimiz yüzlerimiz

biz

bir eylül ortasında

"belki yine geliriz"

yine gelirler

Beyaz ve siyah atlarıyla

dört nala serüvenciler

yollarda

macera ve heves içinde sığınırlar

telaş içinde dudaklarını kanatırcasına ısıran adama

Bir devrimi kucaklar

yanan şehirlerden,

yıkık duvarlarından ,

sınırlarından geçer onlar

zalımın kızı

aşkakesmiş bir çift göz yüzünden

yani her şeylerinden

vazgeçerler

tüm öfkemi

ellerimin titrekliğinde bir tütüne basıp

gözlerinle taşlanıyorum

ben

sana

recm ediliyorum

elimin tersiyle silip yüzümdeki kanı

dilimle tadına varmak gibi

-kendi kanının tadına ilk kez bakan her insan gibi-

iğreniyorum.

iyinin ve kötünün arasında

sağıma ve soluma

göktekine ve yerdekine

yalpa vururken düşlerim bir bulut içinde

ölüme hasret serçeler geçti çölümden

susuzlukları

aynı ben

yanan kara lastiklerden

bahseden o kadın

ve büyük gelen önlükleri ilkokul çocuklarının

"durmadan kanayan bir şeyler var

ölüme direnen şiirler

haziran ortasındaymışçasına terli

gözyaşı kıvamında ıslak

ve kanayan

bir

şeyler

var

gözlerimde

beklemekle usanmayan."

dudağımdaysa işteş yapılı bir antep akşamının mayhoş ıslığı

koynumda sendaş günahlar

ve ben bu karanlık ormana saplandığımdan beri

bu yapışkan

bu kirli hüzün gözlerime meylettiğinden beri

tek tek astım tüm sevdiklerimi

dar ağaçlarını kendi ellerimle çizip

yüzümü ve sesimi karanlığa iliştirip

bende öldüm sen gibi