Bir Kadından Bir Adama Kalanlar

bir kentin sabahında

'sahte umutlar pazarı' kuruluyor

ışıksızların teninden yayılan merhametin mükemmel uyumuyla

ne ayıp dinliyor elleri

ne de secde ediyor nefesi

kızılımsı bir karanlık soluyor ölümü

-kadın çığlığı ile bütün kelebeklere ömür-

kanatsız merhametin süzüldüğü

leylak renkli

'günah' yazısını urgan niyetine boynuna saran

aşk'tan hep dul kalmıştır

dünyadan da koca bir yalan

tanrıdan kalansa hep hüsran

-adam nefsi ile döllüyor ihaneti-

aşınır durmadan

sözcüklerden bozma dualar

dudaklarda bıraktığı buruk acı

tebessüme gebe kalınca doğurur sevdayı

umudun atını kırbaçlayarak dört nala

ateşli sabahların teri ile yanana

-kadın kokusundan geçer bir cinnetin en masum hali-

kimselerin hiçliğinde boğdukça nefreti

gördüğü yüzler tanıdıkları değildir

acı çeken

inleyen

biçimsiz figürlerdir

arafın derinliklerinden 'aşk' diye gelen

-adam yanaşma sabahın kızlığını bozar her intihar sonrası-

durulandıkça yar sinesinde

yedi günahın evladısın

yalan

uyudukça başucunda

dil kesiği intiharlar saklar acını

kalp uyanır kendi matemine o an

-kadın yerle gök arasında mukabeledir zikrettikçe adamı-

dudakların sözlerle gömüldüğü her elveda

kirpikleri aralar

sızmak için göz bebeklerine

orda hareketsizce çiçeklenir aşk

dünyanın bilmem neresinde

ve bilmem hangi çölünde kervanlara konuk olur

-adam küçültür hasretinin coğrafyasında kadını-

bir kadından

bir adama kalandır

uçurumun gölgesinde yakılan sigaranın külü

ki

o küldür bitmiş aşk'ların ödülü...

alicengizoyunu

(...söz verdi aşk bana; sen de bittiğim her gün, bu şehre bir melek süzülecek ve o külün içinde bana yine yanmayı öğretecek...)