Bir Kadının Dilsiz Hikayesi

Her çığlık, gökyüzünde yankılanmadan söndü.”

“Sus” dediler,

“Susmak kadının süsüdür"

Önce sesini kıstılar,

Bir lambanın fitilini

İki parmak arasında ezer gibi

Sonra adını küçülttüler,

Bir odaya sığdırdılar gökyüzünü

Gündüz bile

Gece koktu saçlarında.

Kadın

Önce kendi gölgesine sığındı

Gölgesi bile ürkekti

Duvara çarpıp geri dönen bir kuş gibi

Kanadını içinde kırdı.

İçindeki nehri

Susturmayı öğrendi.

Taş taş ördü suskunluğunu,

Kelimelerini bir kuyuya bıraktı.

Her sabah yüzüne

Başka bir sabır sürdü yüzüne

Mor bir sabır…

İnce bir çatlak gibi uzayan

Kimse görmedi

O çatlağın

Bir uçurum olduğunu.

Sesi

Boğazında düğümlenmiş

Bir kıştı artık.

Kar yağdı içine,

Ama kimse üşüdüğünü görmedi.

"Çünkü kadınlar

En çok içlerinden donar.”

Ruhu camdan yapılmış

Bir şehir gibiydi artık

Her bağırışta çatladı,

Her susuşta parçalandı.

Kimse duymadı

“Çünkü dünya

Bir kadının kırılma sesini

Rüzgâr sanacak kadar alışkındı"

Sonra,

Bir öfkenin kıyısında

Koptu hayatın ipi

Bir çığlık yükseldi

Ama ne gökyüzü yarıldı

Ne de yer yerinden oynadı.

Sadece bir isim daha eklendi

Soğuk mermerlerin listesine:

“Yine bir kadın…”

Saçları vardı kadının,

Her teli bir nehrin akışına yeminli

Şimdi kara toprakta

Birer sönmüş kandil kuytusu.

Söndü gözlerindeki

O kadim fener.

Geriye yalnızca

Faili meçhul sabahlar kaldı.

Gülüşü vardı kadının

Kış ortasında kopan

Bir bahar ihtilali gibi

Şimdi o gülüş

“Soğuk mermerlerin

Dilsiz hikâyesi"

Hakkı değildi bu karanlık,

Bu erkenci gece

Hakkı değildi

Bir öfkenin gölgesinde solmak

O bir anneydi,

Bir yârdı,

Bir yarındı.

Her giden kadınla

Bir nota düşer senfoniden.

Gökyüzü kararır,

Bir harf silinir alfabeden

Ve insanlık

“Kendi şah damarından vurulur.”