Bir Kadının Saçlarında Bir Şehir Kaybettim
Unutulmuş bir akşamüstüydü
Şehir, vaktinden önce büründü matemine.
Ben, zihnimin tenhasında yine seni büyütürken,
Sen çoktan meçhul bir trenin kompartımanında
Rayların sarsıntısına bırakmıştın gölgeni.
Şimdi hangi iklimlerin mukadderat sız elleri dolaşır
O hüzünlü buklelerinde, bilmem…
Ufukta titreyen bir mendil havalandırsan uzaktan,
Bu taş binalar sarsılır mı meçhul
İçimde kırk yıldır sessizliğe direnen o harabe konak,
Senin yokluğunun tek bir sarsıntısıyla
Bir gecede yerle bir olur.
Şehir, kandillerini birer birer söndürdü bu gece
Zifiri örtüsünü üzerime sermekte.
Islak kaldırımlarda adımlarım kadar uzun
Çetin bir gece…
Herkes kendi muayyen kaderinde
Sen o soğuk buğulu camın arkasında bir hayal,
Ben ise kentin izbe bir sokağında tek başıma.
Zamandan geriye bir tek ben kaldım,
Bir de sabaha ulaşmaya ömrü yetmeyen o kadim,
O mağlup alışkanlıklarım.
Sana bakmak,
Bütün alfabeleri sıfırdan inşa etmek gibi bir mucize.
Sonra ansızın bir harf eksildi alfabemden
Noktası düşmüş, tek başına ve kimsesiz…
Bir Elif misali bir başıma yalnızım
Hikâyemiz...
Bir kadının ak gerdanına kondurulan o utangaç,
O mahcup öpücük kadar kısa ve uçucu.
Sana hangi nazarla baktıysam
Hey öyle baktım hayata
Gecikmiş,
Kırgın
Avuçları bomboş.
Şimdi hangi mısraya sığınsam
Ucu senin gurbetine teğet
Hangi sokağa adım atsam
İçimdeki kentin yerine,
Senin gittiğin trenin sesi yankılanıyor.
İşte böyledir benim hikâyem.
Her gece kendimi yine
O kimsesiz iskelede bulurum.
Deniz köpürmüş, öfkeli
Kuduz dalgalar bileklerimi döverken
Kentin tamamı birleşmiş de beni biraz daha
Eksiltmek istiyor sanki.
Sen yoksun.
O zifiri karanlıkta bir ben kalırım geriye,
Bir de mısraların arasına gizlenmiş,
Sahipsiz,
Boynu bükük
O mahzun hasret.
Bir an daha dursam,
Sanki bu karanlık beni de yutacak
Alıp götürecekler sanıyorum…
Sabaha karşı bir tren daha yarar geceyi
Ben ise bir kadının rüzgâra kapılmış saçlarında,
Bütün bir şehri göz göre göre yeniden kaybediyorum.