Bir Mutluluk Ertesi

Merhaba canım

bu gri bir Ankara akşamında örselenen hasretimin

sessizliğiyle dökülen

yağmur yorgunu kimsesizliğimde ıslanmış sözcüklerimin

susuz şiiri...

Bir keman sesi eşliğinde ben seni dinler gibi oku

ve sesini bir daha yüreğime bahşedip

ilmek ilmek hasretimi doku !

/

Kalabalık seslerin arasında

bilmediğim hayatların öykülerini dinliyorum

en çok aşk kesitleri acıtıyor canımı

çünkü ben sende bıraktım

iptidamı

encamımı

ve sol yanımı...

Kim ne dese kimsesizliğim düşüyor aklıma

hasretimi bileyliyor her söz

ama hiçbir göz bakışını taşımıyor göz kapaklarıma

susmayı yeğliyorum tam bu sırada

hiç kimse sen gibi dokunmuyor gözlerimin akşamına...

Kiminin bilmem kaçıncı aşkı

kiminin kafa yedirten aldanışı

kiminde biz çıkıyoruz anlayışı ilişiyor yarama

ama hiçbirinde gözlerinin vazgeçilmezliğini duymuyorum

hiçbirini bakışına şahit tutamıyorum.

İçimin hiyerarşisini alt üst ettiğinen bu yana

hep senli telaffuzlarda kalıyorum

avuçlarımda kehribar bakışların

kendimi yakılmış bir gecenin başucuna bırakıyorum

yüzümün yüzüne dokunduğu anları

Ankara'nın buğulu şafağıyla süsleyip

kirpiğime asıyorum

İyiyim canım

durmadan zonklasa da şakaklarım

rüyaları tuzbuz edilmiş bu kentte

alaturka bir özlemle içlensem de iyiyim

Kafiyesiz şiirlere düşerken hecelerim

ve akşamların kızılına asılırken düşlerim

gölgeni izliyorum

resmini öpüp, ayaz sinmiş rüzgarları dinliyorum

ılık nefesin okşuyor yüzümü

yüzüne umudumu çiziyorum

sonra bildiğin gibi ölüyorum

Ölüyorum

giderayak

düşlere tutunarak.

herkes gibi değilim bir daha mutluluğun izdüşümüne yenildim / umuduma kendimi katil tutan benim !

dün-