Bir Omuz Hikayesi

gemiyi son terk eden fare yalnızlığı bendeki

pişman mıyım

sandıklara kaldırılmış dantellere sormak lazım

oda kapısının bile bir fikri var bu günlerde

arkandan gıcırdar durur

oysa insan kolay tanrı buluyor

ama zor inanıyor kendine

sahi nerelisin sen

bırak bir kağıt parçasına yazılmış hikayeyi

gözün kaşın nereli

elin en son hangi çiçeğe değdi

nedense garip bir mahlukatız

en son ağladığımız gün ezber bozar da

son güldüğümüz anı hatırlamayız hiç

mutsuzluk herkese yan komşudur bu yüzden

ama hiçbir mutluluk da irmik helvası dağıtmaz

şimdi atsan kendini dışarı

ilk çevirdiğin kişiye sorsan

omzuna başımı koyabilir miyim diye

insan cevabını biliyorum sandığı sorulara bulaşmaz

söylesene

senin başın nereli

onun omuzu nereli