Bir Özlemin Sancısı
Dudakları çatlak bir şiir
Sızıyor kalemimden
Dudak büzerek damla damla
O harfinin geçtiği bir kelimede
Bir ağıt kopuyor sayfalardan
İçimdeki senden kopan
Yetim şiirlerimin
Başını sıvazlıyorum
Ağlama
Mürekkebinde izi olacak diyerek
Duygular sıkışıyor göz kapaklarıma
Herşeyin çokluğunda
Bir okadar da yokluğunda
Bir ayrılık acısı tutuşurken paçamdan
Özlemin dökülecekken
Parmak uçlarımdan sıza sıza
Hayalin koşuyor avuntularıyla
Vuslata eriyor kalbim
Kandım diyecekken
Tamda o dakika
Ayrılığı içiyorum dudaklarımdan
Kopuyorum dağılarak bütünümden
Hücresel bir bağ gibi
Bağlıyorsun beni
Tekrardan
Var oluşum oluyorsun
Yetiniyorum
Gözlerin yetmesiyle
Ayrılıktan acılar
Katığıma sürülürken
Bir tutam yanaklarından
İçiyorum
Yangınlarım susuyor
Heybem boş
Kurak çöllerde
Adımlarım kovalarken birbirini
Anlık ferahlamalarla
İlerliyorum hala sana
Kalbimdeki senle
Bir hayatı eskitiyorum
Yokluğunu unutmak
Uyudukça düşüyor aklımdan
İllaki
İstemsiz
Öyle alelade
Biraz arada
Biraz sırada
Düşüyorsun düşlerime
Yokluğun sarıyor gün ışığıyla
Yakıyor tenimi
Kapatın ışıkları
Söndürün güneşi
Uyanmak istemiyorum