Bir Şair Ağlıyorsa / Baykuşluğu Yakıştırmayın Ona

Ne zaman bir şairin gölgesine hüzün tünese,

Şiir dökülür dallarından gövdesine!

Gamlı baykuş'muşum!

Gülmekten yoksun(!) muşum,

Geçmezmiş benimle hayat!

Neşeden yana yoksulmuşum...

Doğrudur!

Gülüşümü unutmuşum

Unutmuşum işte,

Her şeyimi seni sevmekle.

Ne zaman bir kahkaha savrulacak olsa dudaklarımdan

Ne zaman geçmeye yeltensem kıyılarından

Hırçın dalgaların koparır beni umutlarımdan...

Bu yüzden mi sözlerim baykuş?

Sen ne zaman konuştun?

Sen de hep bay/sus'tun!

Bir çok defa

Çok çok defa

Sadece öfkeni kustun!

Delirtmesin seni baykuşluğum

Beni dinlemediğin,

Zulasında aşkın saklandığı zamanlarımda

...Vur-dun!

Bu yüzden ne zaman bana tıkasan kulaklarını

Şairliğim tutar!

Haykırırım sana anlatamadıklarımı...

Ben baykuş değilim,gözleri siperim!

Temmuzda aşka sürülmüş bir şiirden geçtim

Kızılca kıyamet özlemdim...

...yedisinde allı morlu seslerle seslendim.

...dokuz oldu

O zaman oturdu öfkeli sözler dilime!

Ben ki;

Sesime çığ düşse

Sesinle eritirdim...

Delirten ağlamalarımı

Sen ağlattın diye

Çiğ tanesi farzederdim!

Deli miydim?

Belki!

(gözlerini yazmak için yola çıkmıştı Şair / şimdi ayrılıktadır her şiir!)