Bir Siyah Güle Hasretim
Güpe gündüz uzaklardan bakarken sana
Sen onca karanlığın ortasında
Binlerce rengarenk gül arasında
En çok parlayan bembeyaz bir güldün
Ya da bir tek bana öyle görünürdün
Güzelliğine kandım
Yanına yaklaştıkça adeta
Zifiri karanlığın ortasında
Simsiyah rengini fark ettim
Yine de tenine vuruldum
Güle bülbül olmaya gönül verdim
Seni sevdim
Zamanla anladımki
Kimi zaman, dikenlerin batar ama canımı yakmaz
O an seni koklamak
Sanki canıma can katar
Yaşamın içinde cennetin bahçesinde olmak gibi
Kimi zaman da
Dikenlerin zehir gibi
O an seni koklamak
Sanki ölümü koklamak gibi
Yaşamın içinde cehennemin ortasında kalmak gibi
Dikenleriyle koklamak böyle bir gülü
Öyle zorki
Ama katlanmak acıya sevginin temeli
Ve içime çekmekse seni
Bende nefes almanın sebebi
Oysa sen, şimdi gittin ebediyete
Kimbilir esrarınla hangi gönüllere girdin
Hangi masum canlara nefesini verdin
Bense sensiz, nefessiz kaldım
Dikenlerine bile hasret kaldım
Ve ben de
Gül dikensiz olmaz, inandım
Seni sevmek de kolay olmadı, anladım.
Şimdi dikenleriyle simsiyah bir gülün kokusunu özledim...