Bir Sorunun On İki Yıllık Sessizliği
Bazı sorular yıllarca insanın içinde yaşar. On iki yıl önce bir şiirin sonuna bıraktığım o soru, bugün yeniden karşıma çıktı. Bu şiir, zamanın içimde biriktirdiği cevaptır. "Şimdi ben, adı sen olan yalnızlığı mı sevmeliyim" On iki yıl önce karanlığa bırakılmış o soruya...
On iki kış önce
cebime diktiğim o cam kırığı
şimdi koca bir şehir oldu,
yarıyor göğsümün sessizliğini
Saat hâlâ kör bir iğneyle
dikili duruyor gecenin şakağında.
Oysa zaman yaprak değil,
ölü kuşlar döktü avuçlarıma.
Kapanmaz bazı yaralar büyür, içinde koca bir kente dönüşür.
Bak, çöktü bu şehrin
bütün sağır kuyuları.
İçimde büyüttüğüm o beyaz çığlık bile
taş kesti toprağında.
Kandilimdeki cılız alev
artık bir yangın yeri değil,
sadece kendi küllerini yutan
yorgun bir rüzgâr.
Yangınlar söner;geriye kendi küllerini yutup susan bir rüzgâr kalır.
Sen, yüreğimde unutulmuş
o tutuksuz mahkûm,
meğer çoktan müebbet yemişsin
benim kendi hücremde.
Ben sana sürgün sanırdım kendimi.
Oysa sen, benim gölgemde boğulmuş
bir yabancıymışsın.
En ağır müebbet,kendi hücrende bir yabancıyı büyütmektir.
Dilimin ucunda pul pul dökülen
o eski harfler
şimdi zehirli birer sarmaşık gibi
sıkıyor gecenin boğazını.
Yağmurlar bile unuttu artık
gökyüzünün mavi damarlarını kanatmayı,
çünkü kurudu içimizdeki
bütün tuzlu nehirler.
Gökyüzü bile kanamayı unutur,
içindeki nehirler kuruduğunda.
Sormuştum ya hani,
on iki yıl evvel kendi karanlığıma:
“Adı sen olan yalnızlığı mı sevmeliyim?” diye.
Duy artık cevabını,
ey geçmişimin kireç tutmuş hayaleti
Bazen bir sorunun cevabını,
ömrünün yarısıyla ödersin.
Ben o yalnızlığı sevmedim,
ben o yalnızlığın ta kendisi oldum.
Senin adını mühürledim
bütün sessizliklerin en sağır alnına.
Artık ne bir ışık dileniyorum
sönmüş bu sokaklardan
ne de bir ses düşsün istiyorum
uçurumlarıma.
Sönmüş sokaklardan ışık dilenmeyi bıraktığında,
uçurumunun tek sahibi olursun.
Gitmek bile eskidi artık,kalmak da sırtımda ağır bir kambur.
Kendi ateşini yutup susan
o mağrur yanardağ gibi
Seni sevmeyi değil,
sensizliği bir coğrafya yapmayı seçtim.
Bazı yokluklar,dünyanın bütün kalabalığından daha ağırdır.
Şimdi saat yine
gecenin en keskin ayazı.
Ama ne o eski telaş var yüzümde
ne de göğsümde kanayan bir yara.
Ben, adı sen olan o uçurumun
en dibine kök saldım.
Kanayan bütün yaralarım sustu.
Ve ilk kez
İlk kez sevgili
gökyüzüne bakmadan uçmayı öğrendim...
Künye · No. 365219
- Eser
- Bir Sorunun On İki Yıllık Sessizliği
- Şair
- Gül Tuzcu Karaman
- Yayımlanma tarihi