İçimdeki Babam
Beş yaşındasın…
Baban, gözünde bir kahramandır.
Dünyanın en güçlü adamıdır. En akıllı, en cesur, en yenilmez…
Onun elini tuttuğunda dünya küçülür, korkular kaybolur.
Ne gecenin karanlığı ürkütür seni, ne gök gürültüsü, ne de yatağının altında saklandığını sandığın canavarlar.
Çünkü bilirsin…
Baban yanındaysa, sana hiçbir şey olmaz.
On yaşındasın…
Baban hâlâ senin sığınağındır.
Biri kalbini kırdığında ona koşarsın.
Bisikletin bozulduğunda onu çağırırsın.
Bir haksızlığa uğradığında ilk onun kapısını çalarsın.
Çünkü o, senin gözünde her sorunun cevabını bilen adamdır.
Ama artık küçük bir gerçeği fark etmeye başlarsın.
Baban da yorulur bazen.
Onun da bilmediği şeyler, çözemediği sorunlar vardır.
Yine de,
Onun gölgesinde dünya hâlâ güvenli bir yerdir.
On beş yaşındasın…
Artık baban sana göre hiçbir şey bilmiyordur.
Söyledikleri eskide kalmıştır. Öğütleri can sıkar, kuralları dar gelir.
Şakalarına gülmezsin. Sorularına kısa cevaplar verirsin.
Kendini ondan daha akıllı, hayata ondan daha hazır sanırsın.
Artık onun eline ihtiyacın olmadığını düşünürsün.
Oysa bilmediğin bir şey vardır…
Sen büyüdüğünü kanıtlamaya çalışırken, o seni kaybetmemeye çalışıyordur.
Ve sen, bazen bir kelimelik sessizliğin bile bir babanın yüreğinde ne kadar derin bir iz bıraktığını henüz bilmiyorsundur.
Yirmi yaşındasın…
Hayat artık senin için hızlanmıştır.
Okul, arkadaşlar, hayaller, ilk aşk, evlilik, ilk kazandığın para…
Kendi dünyanı kurmaya çalışırken, seni o dünyaya hazırlayan adamı yavaş yavaş geride bırakırsın.
Baban arar…
Meşgulsündür, açmazsın.
Mesaj gönderir…
Tek kelimeyle cevap verirsin.
Oysa o, telefonunun ekranına her baktığında senden gelecek küçücük bir cümleyi bekliyordur:
“Baba, nasılsın? İyi misin?”
Senin için sıradan birkaç kelime belki...
Ama onun için, bütün bir günü güzelleştirmeye yeter.
Ne var ki günler geçer…
Telefon susar.
Ve bir baba, çocuğundan gelecek sesi özlediğini bile söyleyemeden beklemeye devam eder.
Otuz yaşındasın…
Hayat sana bazı dersler vermiştir artık.
Bir zamanlar babanın seni uyarmaya çalıştığı yollardan geçmiş, düşmeni istemediği çukurlara çoktan düşmüşsündür .
Ve bir gün, hiç beklemediğin bir anda, onun yıllar önce söylediği bir cümle gelir aklına.
Durursun…
Düşünürsün…
“Babam haklıymış…” dersin.
Eskiden nasihat sandığın sözlerin aslında bir ömrün tecrübesi olduğunu anlarsın.
Onun seni engellemediğini, yalnızca düşmenden korktuğunu fark edersin.
Artık telefonunu kendin alır, numarasını kendin çevirirsin.
Bu kez soran sensindir.
Dinleyen sensindir.
Çünkü nihayet anlamışsındır:
Baban eski kafalı değildi… O, senin henüz yürümediğin yollardan çoktan geçmişti.
Ve tek istediği, kendi canının yandığı yerlerde senin canının yanmamasıydı.
Kırk yaşındasın…
Bir gün babana bakarsın…
Saçlarına kar yağmıştır.
Bir zamanlar sana ayak uydurmak için adımlarını yavaşlatan adam, şimdi senin adımlarına yetişmekte zorlanıyordur.
Eskiden her şeyi bilen o güçlü adam, bazen bir kelimeyi hatırlamak için duraksıyordur.
Ellerindeki çizgiler derinleşmiş, omuzlarına yılların yorgunluğu çökmüştür.
Ve ilk kez, içini tarif edemediğin bir korku kaplar.
Ya bir gün babam olmazsa?
İşte o an anlarsın…
Zaman sandığın kadar cömert değildir.
Artık ziyaretlerini çoğaltırsın. Telefonlarını daha sık açarsın. Ona eskisinden daha uzun sarılırsın.
Yıllarca söyleyemediğin cümleler boğazında düğümlenir.
“Seni seviyorum baba…”
“İyi ki varsın…”
“Hakkını helal et…”
Çünkü artık bilirsin:
Bir gün gelecek, söylemek istediğin her şey kalacak… Ama onları söyleyeceğin insan olmayacak.
Ve bir gün… Baban artık yanında değildir.
Ev aynı evdir belki.
Sokaklar aynı, şehir aynı, gökyüzü aynı…
Ama dünyada bir şey eksilmiştir.
Telefonunda numarası durur, fakat artık arayamazsın.
Bir haber alırsın, ona da anlatmak istersin.
Sonra hatırlarsın…
Artık o yoktur.
Ama zaman geçtikçe tuhaf bir şey olur.
Aynaya bakarsın, onun bakışlarını görürsün.
Konuşurken onun kelimeleri dökülür dudaklarından.
Bazen ellerini tıpkı onun gibi hareket ettirdiğini fark edersin.
Ve kendi çocukların büyümeye başladığında, babanı yeniden tanırsın.
Bir zamanlar anlamadığın kararlarını anlarsın.
Söylemediği sözlerin ağırlığını, içine attığı dertleri, belli etmeden taşıdığı korkuları…
Sen uyurken neden uyanık kaldığını…
Sen gülerken neden huzur bulduğunu…
Sen ağlarken neden senden daha fazla acı çektiğini…
İşte o zaman anlarsın.
Baban aslında hiç gitmemiştir.
Senin sesinde, yürüyüşünde, bakışlarında yaşamaya devam ediyordur.
Ve bir gün, kendi çocuğun korkuyla sana sarıldığında, onu kollarına alır ve usulca fısıldarsın:
“Korkma yavrum… Ben buradayım.”
O an birden fark edersin…
Bunlar senin sözlerin değildir yalnızca.
Yıllar önce babanın sana söylediği sözlerdir.
Ve o an anlarsın ki…
Bir baba, son nefesini verdiğinde değil; evladının yüreğinde yaşamayı bıraktığında gider.
Künye · No. 365217
- Eser
- İçimdeki Babam
- Şair
- Volkan Kiraz
- Yayımlanma tarihi