Bir Yabancı Veda

Gözlerinin gücenik ülkesinde

kilometrelerce yorgunluğumdan sonra

bir resmine üflenen iklime yenik düştü adımlarım

Say ki gençliğinin metanetini koruyamadım

kurtuluşa muştulanman için

yahut yeniden doğman için akvamın kızıl güllerine

suretimi ruhuna adayıp

sana dair bir cümlede kurulamadım

Yine de bırak bir uçurum kenarına bu yabancılığımızı

elleri gözlerine siper olan korkaklığımı örseler gibi

karşımda dur

yüzüm sana yabancılığından utansın

ve uslansın fikrimin sen özlemleri

ölümler sarsın bu imkansızlık denen illeti

Gözlerini tarihi düşülmemiş bir anda yüzüme vur

vur ki suçlansın yazgımın sana olan uzaklığı

Nasılsa benden kalma bir anıdan hatırlanamadım

doldu işte mühleti merhabaların

bir hüzün eşliğinde vedalandım

gölgeme dokunan adımlarımdan

geceye çıktı yollarım

Bakma sen aşka düşer oluşlarıma

acıyla aşık attım o vedadan sonra

Sözlerinin geceyle barışık olduğu saatlerinde

sen üzülme diye bilmediğim o yerlere kapılar araladım

Alnından öpülesi düşlerimi kendime bile yalanlayıp

yalnızlığa duldalandım

bil ki sana yar

bana yara kalacak bu yabancılığımız

hiçbir zamanın hiçbir vaktinde yaşanmayacak tanı'şık'lığımız

rüküş bir yabancılık yüklenip

terkedilmiş sözcüklerimizle yaşlanacağız

Gıyaben anılacaksın

yürüdüğüm yolların nereye çıktığı belli olmayan seyirlerinde

sözcüklerimden sökülen harflerin intiharı adına

bir akşamın gün batımına yazılacağız

ve hep gece kalacak adımız

(lâht...

Niğde / 3 Ocak 2012