Bıraktığın Ayraçtan

Yüzünde aşkımın gün görmemiş silüetini sakla

Yıka yazgımın hezeyanını

Ben ağlarım.

Gözlerin gök kubbemde asılı kalsın

Ben çarmıhına dilsizliğimi mıhlarım.

Bulutlar er geç dökecek

Gençliğimin seslerini

Ve sen anlayacaksın yağmurların kimi çok sevdiğini

Ve ağlayacaksın

Ruhumda elleri bağlı kalan sen hayallerime

Sana olan özlemlerime

Ellerin şehirlerin sokaklarına kelepçelenecek

Adımlarımın izlerini süreceksin

Sana boyadığım evlerin pencerelerinden bakacak

Boynumun büküklüğü

Kendinden geçeceksin!

Ayaklarında düşlerimden yaptığım prangalar...

Saçlarından uzayacak kahırlarım

Yorgun düşürecek seni

Sana kavuşamayışlarım

Bedenin uzandığında döşeğinin kurdeşen vakitlerine

Gözlerimin çiğ resimleri asılacak kirişlerine

Kirpiklerin saplanacak bir daha gözlerimin ferine

Kirpiklerin

Alaca gülümseyişlerime ortak olacak

Ve sen

Beni

Seni

Bizi

Terk edeceksin

Uyku tutmayan gecelere

Uykular çizeceksin

Sırtını dönüp bu sevdanın bahar yüzüne

Beni sana çağıran seslerimi keseceksin

Eski bir kemanın ellerine kalacak aşkın besteleri

Bana sessizliği hibe edeceksin...

Sonra bir kız çocuğu çevirecek yolunu

Yüzünde kirli bir sokak gülüşü

Hayatı bırakacak avuçlarına

Sen hayata el atacaksın

Hayat sana küsecek

Çünkü sen

Beni unutmuş olacaksın

Çünkü ben hala herhangi bir şehrin herhangi bir köşesinde

Melankoli bir yalnızlığa sarılmış olacağım

Çünkü ben dünya durdukça

Nefes aldıkça

Yaşamı sensizlikle ağırladıkça

Sen kalacağım

Çünkü ben...

(susarken cinayet işliyorum...)

30 temmuz