Biten Bir Ömrün Masalı

Onun ,

Gecenin kasvetine sarınmış gözleri

Dumanlara bulanmış elleri

Ve , gardiyan kılıklı geceleri vardı .

Sanki hiç doğmamıştı

Hiç ağlamamıştı

Pırıltılı rüyâlara sarılıp hiç uyumamıştı .

Puslara hüznü çizerdi bazen

Ufuklara aşkı

Oysa o , hiç aşık da olmamıştı

Sevmeleri cebindeydi

Ve avuçlarında , en uzak yıldızlar saklıydı .

Hepsi mahşere mi kalacaktı yoksa

Yüreği hiç aşktan sızlamayacak mıydı

Herkes gibi , binlerce kırığı hissetmeyecek

Ve param parça olmayacak mıydı ?

Dalgalarca kayalara vurmayacak

Vurgunlarda ölmeyecek

Krizantem'leri öpmeyecek miydi yangılı dudakları ?

Kadehinden içmeyecek miydi acıların

Dibinde kaybolmayacak mıydı sevdanın

Ucunda uyanmayacak mıydı yanık bir sabahın ?

Bir mendili vardı kenarı oyalı

Hiç değmemişti o mendile duyguları

Ve üstelik , hiç ağlamamıştı onun ...

Hazan kokulu akşamları .

Artık hayat yolunun sonu gözükmüştü

Gidiyordu kırlangıçlar yüreğinden usul usul

Bir şarkı çalıyordu pikapta

Ömrün son demine dair

Sahile yürüdü sessiz adımlarla

Oyalı mendilini yavaşça denize bıraktı .

Biliyordu

Artık ona , hiç ihtiyacı olmayacaktı !

OLMAYACAKTI !