Bu Gönlün Nezaketi Cömertliğindendir

Derdi olan neylesin?

Hayatlarımız birbirine dokunuyor ya

Gerisi yalnız veya aç birer yalan...

Bakıyorum da hayat hikayelerine

Hiçte yabancı değiller

Yarım yamalak kendini sevmeler

Kıskanç, şüpheli...

Nice melankolik ruhi bulanık haller

Kendini kurban etmek,

Şefkat göstermek adınaysa

Hayatın kötü ve acı yönlerini yayanlar

Sınırı, insan duygularının sınırı deyip de

Sevgiyi devre dışı bırakmasınlar!

Yeterli midir;

Sadece onların ne düşündüğü

Zihninde olanı anlarken

Ne hissettiğini anlamadan

Kalplerde olanı anlamaksa

Çok daha önemlidir

İnan bana!

Sahipsem kendimle cesaretime

Razıyım cür'etim ile yüzleşmeye

Varsın uğrasın hayal kırıklığım

Üzerime onu da yükleye bilirim

İncinmiş kendi duygu dünyamda

Dilimden dökülür bu samimi sözler

Duygular geniş bağlamda kucaklanmış

Başkalarının tutkularında yaşayabildi ise

Kendim içinde tutkuyu yaşatabilirim

Anlasana diyorum be zavallı zihnim;

Ele geçirdiğin kendi kişiliğim

Yol açtığın patlama ve zarar verme güdün

Acı çekmeme ve suçluluk duygusuna bırakılan

Çaresiz yarım yamalak duygularım

Korkmuş bir çocuk olduğumu kabul ediyorum

Duygusal olgunluk son ifademde

Mümkün olmaz yargılanmakta

Kendini aptalca hissettirse de

Belli ki dilim pişmanlık içermekte

Unutma ki!

Kabul, dostluk için de olsa

Seven aynı zamanda en çok nefret edendir

Cesareti vardır korkak olsa da

Keyif aldırırken o da acı çektirir

Lakin kendisinden

Keyif almamız istenirken,

Üzüntüyü dışlamak anlamına gelmesin,

Çünkü çok sevinç duyabilen

Kendisini acıya en fazla maruz bırakandır

Hadi bir düşünelim

Keyfin yerine üzüntü alırsa,

Kendisi olma cesaretine sahip kişi,

Hiçbir şey hissetmemek yerine,

Daha çok üzüntüyü hissetmez mi?

Aslında başkaların nefretiyle ilgilidir;

Kaygıdan kaçmak, suçunu telafi etmek

Kendisini başkalarına zorlantılı bir şekilde adamak

Bir başkasının sevgi açlığında

En yumuşak dokunuşlarıyla yüzleşirken

Aslında bilmektir ne acı ki aç olduğunu

Korkudur işte içimizdeki o an ki öfke,

Derhal bir suçluluk duygusuyla perdelenir

Öfkeyi hissetmemiz için doğasını bilmeliyiz

Kelimenin en duygusal bağlamdaki anlamıyla

Tabii bir başkasının öfkesini anlayacaksa

Oysa biriken bir dostluk stokunda

Dışarıdan gözlemek değil,

Ona katılmak asıl önemli olan

Duyguyu yaşayanla duygusal bağa giren

Sevgi, şefkat ve merhamet içinde

Yeterince içine sindirerek

Hazmede bilmelidir!

Şimdi etkisini hissederek

Öfke içinde kaybolup gidenlere

Açıklanamayan ama borçlu olunanlara,

Karşılıksız ama gerekli bir lütuf gibi aydınlatanlara

Sizlere sesleniyorum bu sözümle

?Bizdeki bu sevgi ah nelere kadir!

Zayıfların duygusu değildir

Güçlülerin zor elde etikleri haldir.'

Sonuçta;

Hayatın sertliklerine ve kötülüklerine karşı

Kayıtsız ve duygusuz

Şefkatle okşayan bir ele,

Sevgi ile bakan gözlere

Ve iyi telkinler yapan sevgiliye kavuşmadıkça

Kendi topladıklarımızla baş başa kalırız

Ve anlarız ki

'Gönlü pak olanın sevgisi de saf olurmuş'