Bu Masal Bitti
son güneşti belki
görüp göreceğimiz, görüp eğileceğimiz
hep veda değil mi başlangıçlar
anamızın göbek bağından
koparken sancılar
son güneşti
tenimizin seviştiği mevsimlerden kış
zemheriye terk etmeden gülüşümüzü
gidişin adı konunca gamzelerine zamanın
şarkının adı yine müzeyyen
kadehin rengi yine şubat.
ahvaline kara çökmüş gözlerinin
vazgeçip, güzü döndüren renginden
öyle ekim elâsı gibi de değil
tanrısından kaçan münferit yalnızlıklara
çoban çatlağı sesleri kıbleye çevirişin
sus şimdi
varsın tüm geçmiş kehanetler geri dönsün
kış masalı anlatılsın
loğusa döşeklerinde
ve öyle uyusun sancı
susalım
ölü toprağı misali
şehir yıkılsın velvelelerden
en kutsal ibadetmişiz gibi
saklanalım
mumları üflediğimiz o mescitlerden
öyle kırışsın bir kat daha tenimiz
nemlesin ya da iyotlu rutubetlerden
bir yaz daha yok kuruyacak
belli
belli ki,
bu masal bitti
uykuya gitmeli
yutkunup derince bir muhabbeti...