Burkalı Yokluğunu Sarındım

Üstüme burkalı yokluğun kapaklanmış

gözlerimse ışıltısız fenerler

tek ana karalı tarafımın

temsil hakkı onlarda.

Tenimden silinmiş kokunu

yatağımın belgeleri saklamakta.

Kapılar kapanırken, umutlar

bir dalla daha kopar yüz takvimimden.

kan çizikleri kara suların

cilt astarından akmakta.

Yalnızlık kumsalında denizle vurulmuşum,

her noktam dönüşüne çıpa salmış nöbette.

Dönmeyeceğini bilse umudum

önce o çullanacak sevda başlı çiçeğine.

Dönmede bitsin beynimde çalan son kırbeşliğin

kara plaklara kazınmış umutsuzluğumda.

07ocak10