Büyüsem De!
?Tanrı öperde gözlerimden ya ölürsem?
Yaralı martılardan daha çaresizim.
Gökyüzünde gözlerin,
Ne yana dönsem; sanki gideceksin...
Yokluğun zulüm; Zülmün yüzünde sinsice yanan cehennem olsa da. . .?
GEL !..
Buz kesmiş yalnızlığıma düşüversin tenin ;
Çöl ortasında çocuk serinliğiyle koruduğum tenimi çöz.
Ne yana dönsem ; zulmün rehberim...
Aslında hiç var olmamış o masalın kandilinin ,
Cılız sıcağında soluk alamayan katılığıma gerek ;
Cehennemi öğret masallarda yaşayan bedenime. . .
Ne kadar cehennemse aldığım güneşin!
BAK!..
Çocukluğumun kopan her parçası ayaklarıma sürülmekte ;
Gülümseyişlerden arınamam büyüsem de
Ne kadar yetişkinse yarattığın bedenim!
Ne yana dönsem ; dört mevsim. . .
Güneşinin soyduğu çırıl çıplak gerçekliğim,
Gözlerinin sağanağında vaftiz ediliyor ;
Arınıp yeniden büyüyor bir bahar,
Gökyüzüne uzanıyor!
GÖR!
Tanrıyı öpüyorum gözlerinden. . .
Ölmüyorum!
Tüm gerçeklerden üstün ümidim. . .
Siluetini koparıp gökyüzünden içime alıyorum;
Ne yana dönsem ; sen olacaksın!