Çay Boyu Yalnızlık

Uzun servi ağaçları düşüncemi delip geçiyor

Bütün gökyüzü sağanak halinde

Düşüyor rengarenk boyanmış

Yalnızlık çeken sandalyelere

Şöyle semiz bir keçi bulmalı

Devretmek için günahlarımı

Şehrimi izliyorum

Bir bardak çayın  silüeti düşüyor masama

Ilık yaz akşamında

Kıyama durmuş dedikodu karşı sohbette

Ah o Neriman hep o çıban başı Neriman

Gül ağacının dibine düşmüş

Gün ışığı bir lamba , yarı loş

Kahpe gönül gençliğine tutkulu

Düşünceler sarhoş

Bir bulabilsem kendimi

Ah şu yaz akşamları ah seni gidi Neriman

Garsonun bakışı alır beni

Yorgun akşamlarda başını yasladığın

Omzumun nefesi daralır

Özlemek zor

Özlemek nasırlı bir parmak ucu

Bastıkça hatırlatır kendini

Bastıkça batar bir batağa

Keşkelerin acıklı hikayesi

Dalıp giden düşüncelerin arasında

Garsonun sesi " Abi alır mısın bir daha"

Alabilsem  keşke

Bırakır mıyım bir daha

Vallahi Neriman'ında suçu yok

Beşinci bardak çay

Ben beni dinlerken bunalmışım

Al oğlum hesabı

Rahat bırakın Neriman'ı