Çığlık

I-

"Bağırmak istedim;

Bunun beni hafifleteceğini biliyordum,

ama utandım"

Kan püskürdü Krakatoa semalarından

En efsunkâr patlamasıyla

Işığı yerkürenin bir yarısından

Öbür yarısına kadar görülüyordu

Bir hezeyan içinde

Acı ile üfledi küllerini gökyüzüne

Kızıl alacakaranlıklara gömüldü atmosfer

Nevrotik bir yaklaşımla

Köprünün yarısında izlerken

Ne anne ne kardeş ne de baba

Onu saracak kimse yoktu

Çığlığı savunmasız asıldı havaya

Şair'e dokunan ellerindeki metafor

İki yanağına yapıştığında

Yüzü soyutlaşıp

Şok edici bir dolaysızlıkla

Derin bir yabancılaşma ile doldu

Trabzanlara dayanmış

Sızıyordu sızıları

İkisinin de gözlerinden

Birbirlerine akarken

Bağıntılı bir kurgu ile

Munch'u saran doğanın çığlığı

Ailesinin acı yokluğunda

Şairin sessiz çığlığına karıştı

Ufuk çizgisi

Gökyüzünde yalpa sarıyor

Tabloda kasılan yüz

Umutsuzluğa boyanıyordu gizliden

Güneş batıyor

Yer, gök fırça darbelerinden

Kan kırmızısına çalıyordu

Dışavurumun çığlığından

Atlas'ı birleştiren Manş bile

Daha sıcak kalıyordu

II-

Gökkuşağını sorgularken

Düşler

Eksik dört renkte takılı kaldı

Adımlarına düşen yakıcı heceler

Hecesizdi artık

Gün sanki

Pembe sariler içinden soyunmuş

Beyaz lotuslara hasret

Cansız repliklere döktü içini gece

Çınlayan sessizlik

Sessizliğin içinden...

Açmazlar

Hummalı bir havaya girmiş

Kana/yan sarnıcından içilen bilmece

Lâl yüzü gibi kaotik

Yapışıyordu sıkıca yakasına

Sonra düşüyordu birden gölgesi

Lacivert derin sulara

Nefessiz kalırcasına

Güneş şelalesi aranırken

Renklerin tuzağında

Repliklerin sayfaları yanıp savrulmuştu bile

Hapsedilmiş düşler gaflet dileniyordu

Karanlığa karışan çığlıklarıydı bu

Yıllar sonra duyulan

Tek bir söz ile

Ser dedi şair

Sere serpe soy şimdi ikimizi de

Haydi, dök kalan repliklerini adım sızılarımıza

Ne çok çıplaktık zaten

Tabloda asılı kaldı yüzün/m

15 Eylül 2009 İzmir

?Bağırmak istedim; Bunun beni hafifleteceğini biliyordum,ama utandım? Kazancakis