Çıkmaz

kabuksuz yüzerken yalnızlığın koyu dehlizlerinde,

iki dudak arası duraksadık umarsızca bilinmeyene.

suçlu arıyoruz cevaplarımızın her kelimesinde,

zararların köşesinde kendimize sımsıkı tutunup

yanlışlardan çıkan bir yol bakınıyoruz şu kör halimizle.

bilmiyor muyuz kıvrandıran boşlukların verdiği

yapayalnızlık dediğimiz bedenle ruhun kavgasını;

dibine düşerken bile, sonuna varmadan önce

bir yerlere sarılıp içinden çıkmaya çırpınmasını?

sahi, ne zaman unutmuştuk ki beraber kalmayı;

beraber olup, zamanların içinden gökyüzüne dalmayı?

bir şeyler yanlış, bir şeyler yanmış ömürlerimizde

yokluğuna büründükten sonra yapacak bir şey kalmayınca

farkının son istasyonuna varıp da uyuyakaldığımız.

ya kapıları kendimizde arıyarak yapıyoruz en büyük hatayı

ya da başkasını bekleyerek yaşıyoruz en çıkmaz hayatı..