Çocukluğuma Şahit Olsaydın

Keşke çocukluğuma şahit olsaydın,

Oynadığım sokakta bir parke taşı da sana ayırırdım,

Toprağa uzanmış bilyelerden bir avuç da sana verirdim,

Belki de saklambaçta ilk seni sobelerdim,

Uzun süre kaybolma diye...

Ellerimde çamurdan yemekler varken tanısaydın beni,

Bi tabak da sana ayırırdım,

Tahta çubukların çatalından bir lokma da sen alırdın,

Belki sen de uyardın çocukluğuma,

Saçmalamaların özgürlüğünde bir tekerleme de sen söylerdin,

Belki çocukluk aşkım olurdun,

En çok seni severdim annemden sonra,

Belki sana verirdim, hiç paylaşmadığım oyuncaklarımı...

Keşke çocukluğuma şahit olsaydın,

Dizlerimin kanadığı o günlere hani,

Asfalt yollarda koşuşturduğum o toz topraklı günlerden bahsediyorum,

Sen öpünce geçseydi taze kabuklarım,

Koşuşturmalar arasında gözüme bir tek sen takılsaydın,

Çocukluğumu bilseydin keşke,

Gözlerimi açtığımda gördüğüm ilk 10 simadan biri olsaydın,

Düşürdüğüm ilk süt dişinde,

Batırdığım ilk beyaz gömlekte hep sen bitiverseydin yanımda,

Sana gelirken kirlenseydi pantolonlarım...

Keşke çocukluğuma şahit olsaydın,

O zaman daha kolay olurdu seni sevmek,

Çok şey beklemiyordum o dönemler,

Belki flörtüz bir tartışmaya ortak olurdun,

Saçını çekerdim olmadı,

Tokalarından birini saklardım cebime,

Kalemlerini kullanırdım renk renk,

Beni bir de çocukken tanısaydın,

Bütün hayatımı seninle geçirirdim,

Küsemezdim de sana,

Azıcık belki, bir kaç dakikalık dargınlıklar,

Daha fazlası günaha girer seven için...

Çocukluğumu bilseydin keşke,

Geçen 22 yılın ne kadarında tanısam seni kâr,

Ne kadar çok hakim olunabilir bir kadının yüzüne,

O kadar bilirdim yüzünü,

Yılların bıraktığı her kıvrımda görürdüm kendimi,

Keşke çocukluğuma şahit olsaydın,

Daha bi temiz severdim seni,

Daha sıkı sarılırdım selamlaşmalarımızda,

Keşke çocukluğuma ortak olsaydın,

Yılların tozlu koltuklarına oturup,

Uzun uzun konuşsaydık...