Çöl Çiçeği

bir çöl çiçeği kadar ıssız olmalı beyazın

bir denize düşmeye sonra da derinlerde maviyi başlatmaya yakın

sudaki yansıman en büyük yıldız kadar cesaretli

bir rüzgara ait olduğunu biliyor sesin

şuncacık yağmurun toprak kokusu

insanın içindeki zamanı apansız devirir

yenik düştüğüne bu kadar mı sevinir insan

bildiği her şey çözülür de ne de çabuk

deli bir ırmak gibi içine akar

en son bir ağaç filiz verdiğinde

gölge utanarak sevinmişti

suya değince ellerin

söz susar, dağ konuşur enginlere

bir gemi uzağını işaret eder albatros bitimi

kaybolacağını bilen önce bir kelime çizer etrafına

çünkü varı yoğu artık gümüşten sessizliktir

lâl olur da gayrı gölgesi gelmeyi konuşur

dersin, bir çöl çiçeği kadar umut dolu

evren kadar çok, erişilmez

rüzgara hazır bir kum tanesi