Çünkü Ben A...z.'yım

Çünkü bu gece şehirler uyanıkken

Ve dardayken yaraların

Kınsız bıçakların ağzısın sen!

Tozlu bir rafta kaldığından beri aşk diye soluyan nefesin

Cismi tuzla buz olan bir zamanın katındasın

Serçeler ölüyor günahkâr ellerimde

Rüyalardan arta kalan kabuslar

Bölünürken gözkapaklarının terinde

Kirpiğin düşüyor bu şehrin sessizliğine

Bir masalda çalınıyor bütün şiirlerin

Eyvah!

Yolunu neler kesiyor

Efsaneler bitirdiğin

Yitirdiğin...

Sırdaşın bildiğin neyin varsa

Neyin kalmışsa

Dünden kalan

Hepsi koca bir yalan oluyor susuzluğunda!

Çünkü bu gece sabah olmuyor

Çünkü bu gece yokluğunun her gecesi gibi

Zehir zemberek!

Sözlerin yataklarını unuttuğundan beri

Kuruyan ırmakların adısın

Fark etmiyor geçmişinde diline asılan hiçbir sözcük

Hiçbir şiir yaşanacak kadar uzun sürmüyor

Hiçbir düş senin öğrettiğin gibi dokunmuyor tenimin yanıklarına!

Ismarlama aşklara yazılan şiirleri

Çoktan düşürdüm dilimden.

Çünkü bu gece ölümden korkmadım

Korkmadım üşümekten...

(çünkü gece karanlıktı ve hayal/et gözlerimi karanlıkta sarardı!)