Damla Gönlüme

Adını unutunca mevsimler

Lambalar hep yeşil baksın sokaklarda

Çingene düşleri çalalım karanlıkta

Gecenin siyahında öpeyim dudaklarından

Bil ki, su derinde insan kokar

Toprak en derinde suyu saklar

Ve uyutmaz şairini gece gündüz

Aşk gece gündüz, adını sayıklar

Zamanı sıvardık kerpiç odalara

Islak dudaklarımıza kav sürerdik, utangaç

Zaman, düşü arayan bir andı

Islak öpüşlerimiz düşerdi gecelere

Gece, utangaç çocuk gibi saklanırdı içimize

Bahçede salıncak, gökte uçurtma olurduk

Avuçlarımızda demir soğurdu

Bulutların ak yelesine yapışıp biz

Su olur, damlardık birbirimize

Bir kar soluğu yakardı sonra genzimizi

Akşam olmadan, birbirimizi bulurduk