D/ar Ederim Şairliği Kendime

Kapat bakışımın mavzer ağzını

Dilimde yarımken sen öyküm

Susmalı her söz...

Pusuda bekleyen gözlerime

Az geliyor tek bir resim

ve değmiyor kulağına isminle şekillenen sesim...

Sen halâ eski şarkılarını mırıldanmaktasın

Bırakmamış peşini rüyaların

Hangi şiirin tarihine baksam

Alışkanlıkların...

Sustur patlayan dar boğazlı sözcükleri

Yankısında boğulmaktayım!

Yüreğime bıraktığın bu yangın ayazlarla

Hangi mevsime yol almalıyım?

Sen böyle eskimiş iklimler kuşandıkça tenine

Bütün güzelliklere kapanır kapılarım...

Susarım...

Bir sonbahar sohbeti dolanır yüreğime

ve dilimin sen sürgünlerinde

Haziransız kalırım...

Sustur bu başı bozuk noktasız şiirleri

Kîfayetsiz gecelerin kalabalıkları kapatıyor gözlerimi

Sen böyle dilimin varmadığı başlıklara konu olursan

Ben şairliğimden utanırım!

Susarım

En koyu sohbetlerimin sen paragraflarında

Sonra dili bileylenmiş sözcükler dile gelir

Destursuz mısralarımda

Umudunu yitiren üslûplarına sataşırım!

Sen umutsuzsan

Gülmüyorsan nazarımın kahvesinde

Ben umudumdan utanırım her seferimde!

Kapat keder müptelâsı günlüklerini

İçimi kanatırken tümcelerin

Susmalı her ses...

Sen delisi yüreğimi yaşatmak için

Yetmiyor aldığım ciğerler dolusu nefes!

Sen kahramanlığına yakışan sözcüklerinden vazgeçmişsen

ve yıldız bakışlarını hazana terketmişsen

Ben d/ar ederim şairliği kendime!

ve susarım cennet nefeslerine bile

Kapat cehennemlerimin kapılarını

Gözlerime değmesin kirpiğinden düşen keder yangınları!

(g/özünden yaralı bu şiirim / ne dipnot düşer,ne tarihini söylerim!)