Darbuka Sokağı

uzunca bir yoldu sana tedavisiz kaldığım bir aşk senfonisinde

kaldırdım tüm imlaları tüm notaları kaldım bir ciğerin anatomisinde

ne sensiz bir ışık bestesi küfürsüz tenimde

ne de senli bir yalnızlık lehçesi paramparça gözlerimde

gittin şimdi bir sabah morluğunda kapanmaz bir kuyu şimdi içim

gerekçesiz sundu bu talanı sırtımdaki en ağır kurşuni biçim

nedensiz kalmak tam da böyle işte olur olmaz akıyor gözlerimdeki sicim

gittin her ölüm şimdi ceplerimde onulmaz bir tecritim

soğuk gri tekme postalımda iğrenç çamur dürtüsü

kule gözcüsünün yanık mektubunda mağlup gez göz dürbünü

saldım aşağıya en matemli o çatlak fransız öpücüğünü

girsin artık şimdi şah-mat terbiyesinde başka ölümlünün rüya denen süngüsü

kalmadım tren sert dur emret diye bağırınca istasyon tuvalinde

bir gözü kanlı bir gözü senli terbiyesiz bir hikaye alnımdaki çivide

olsun nihayet biteviye bir aşk kurgusu sanki bu tenimde

ben yine gelirim giderim biterim beni d/öven bir tel örgü kumaşı içinde

ter buhranı bir baraka koyusu sefil fakir teneke gözlerin

bir guru öpücüğü taç mahal karnımda örseli ziyan gergefim

gitme demiştim o en uzak karınsız sabah çingenesi ellerin

şimdi beni deriden bir haritaya çiviledi bakma bakımsız çalapala gitmelerin

neyse ki kalabalık ameliyat diafonu oturunca çatlamış gözlük pencereme

sen ilk uçak rötar küfürlü ve rakıdan sakızlı kırmızı ruj ile girdin düşlerime

uyanmak ne haddime senli bir çiçek minesi terimde

hadi gel birlikte soluyalım saklambaç serseriliğini roman darbukası teninde

puslu uykulu orman nemi ve matarasız su yosunu gözlerim

kaldım nehirlerin çirkin göçünde şimdi sızladı yılan deliği ellerim

kayboluş ve yitiş bir kano sensizliğinde biçimsiz yontucu sellerim

yerel bir hüzündür şimdi elma kokulu duyarsız tenekeden seslerim

bulmayın dedim buldular inadına rüyasız uyuduğum acımasız nehrin deltasında

motoru küflü bir uçak çığlığında yakamadığım ateşin sesine damladı en/gereksiz atlasında

zayıflamıştım tamamen sakaldım kirdim açlığımın en fırıldak tenhasında

şimdi sadece aş/k gerek sersefil yalnız sözsüz kırılgan çocuk iklimimin ağlayan ormanında

d/üzgün sonbahar ekime inat eylül eskisi bir yangın saklısı kalbim

s/üzgün terlerime öpüş kokulu diş izinin karma sergisi en kallavi rengim

gel de inan şimdi yediveren sekmesi bir kurşun çığlığı saç diplerine dengim

s/akla şimdi karanlık puşt görünümlü mavzer yaralarımı ey sevgilim

apansız inen bir acı şimdi biriktirdiğim şehirlerin kartpostalları

k/almadı yumruklanan akşamlarımın senli-sensiz gri küflü duvarları

y/amacıma ret yemiş vurgun bir güz soluğu şimdi iklim sancıları

pasif bir natürmort yolculuğu bu artık hislerinin aymazında bu kentin yuttuğum kaldırımları

Fotoğraf: Ara Güler