Dayım Fotoğraf İstemiş

BİR FOTOĞRAF-BİR ŞİİR

Öğretmenlik yıllarımda çok sevdiğim bir hikâyeyi dersine girdiğim tüm sınıflarda okurdum. Doktor yazar Muzaffer Hacıhasanoğlu'nun bu hikâyesi beni de öğrencilerimi de çok etkilerdi. "BİR FOTOĞRAF CANLANIYOR" adlı bu hikâyede yazar akşam evine giderken yerde çamura bulanmış bir fotoğraf bulur. Bu fotoğraf kısa bir süre önce elektrik direğinden düşüp ölen bir elektrikçinin aile fotoğrafıdır. Yazar, fotoğraftakileri tek tek konuşturarak bir aile dramını anlatır. Merak edenler bu hikâyeyi internetten bulup okuyabilirler.

Ben de eski siyah beyaz fotoğraflara bakıp şiir yazmayı seviyorum. Aşağıdaki fotoğraf en az elli beş yıllık, belki daha fazla. Ben de baktım ve bu dizeleri yazdım.

..................................................,.............................................

Nedense

Siyah beyaz olanlarını severim fotoğrafların

Hani güneş ışığı tüm kirliliği gösterirken

Gündüzleri

Saklar ya ay ışığı geceleri

Tüm pislikleri

Ben de ay ışığındaki görüntülere benzetirim

Siyah beyaz olanları

Duvar dibinde çekilmiş

Gurbete gönderilecek o fotoğrafları

Dokuz kişiyiz ak kağıt üstünde

Dede, ebe, ana ve de

Biz torunlar

Altmışlı yılların başında dayım askerde

Mektup gönderir

Der ki

Ucu pullu mektubunda

'Bir resminizi gönderin

Özledim köyümü, sizleri

Oturur bakarım

Talimden sonraki her tüfek çatımında'

Kırılır mı hiç 'bir oğlan'ın isteği

Topladı dedem bizleri

İlicekli Debrah

O şakacı, esprili adam

Fotoğraf makinesi elinde

Elma, üzüm sattığı eşek arabası yedeğinde

Dilinde de hiç bitmeyen şakaları

Köye geldiğinde

Çektirdik bu fotoğrafı duvar dibinde

Nazik yenge yok bu fotoğrafta

Bu fotoğraf kocasına gönderilecek

Ayıp olur

Durulur mu kocaya gönderilecek fotoğraf için

Kayınbabanın yanında

..................

Dedem, sekiz köşe şapkası, çiçek bozuğu gözleri

Ve de az gülen yüzüyle

Nasılsa

Yanına almış

Hiç adını söylemeden çağırdığı ebemi

Onu anlattım daha önce

Şimdi sıra diğerlerinde

Ebem, yani ninem, anamın anası

Sessiz sakin kadınların en hası

Tatillerde köye geldiğimde

'Hoş geldin kurbanım!' sözü dilinde

Elinde de çok sevdiğimi bildiği yoğurtla dolu

Kalaylanmış bakır tası

Adı Ümüş, kendi gümüş; ama hiç gün görmemiş

Sırtında kadife ceketi

Altında üç eteği

Başında bürgüsü, sarığı, kucağında torunu

Onca yıllık ömrü

Kasabayı, kenti görmeden yaşadı

Ne yakınları ne de konu komşusuyla hiç olmadı

Sorunu

Bakınca tam solunda fotoğrafın

İnce, zayıf, uzun bir kadın

Benim anam

Hani şu bir çok yazımda anlattığım

Mektuplar yazdığım

Kocası memur; ama kendisi tam bir köy kadını

Başında siyah bürgüsü, kolunda kolcağı

Hep açık çocuklarına kucağı

Bir eli ev işlerinde hamurda

Bir eli tarlada, ahırda

Poz veriyor askerdeki

Biricik kardaşına

Fotoğrafın en başında

Ağabeyim

Ak gömleğin yakasını çıkarmış ceketinin üstüne

Yakışıklı mı yakışıklı

O zaman öğretmen okulunda

Şimdi sağlık dileklerimizi yolluyoruz

Kendisi Antalya'da

Yetmiş beş yaşında

En önde, ortada teyze oğlu Nafiz

Koca bir yırtık pantolonunda

Bu fotoğrafı görmüş geçenlerde

'Benim yırtık pantolon şimdi moda oldu gençler arasında'

Diye yazmış

O da şimdi mutlu, rahat

Torunlarla uğraşıyor İstanbul'da

Kim mi o tozdan topraktan beyaz entarileri siyaha dönüşmüş

Çocuklar

Benim kız kardeşlerim

Şimdi yaşları altmış civarında

Yanlarında boylarınca torunlar

Okumak mı vardı o zaman kızlara köy yerinde

Çoluk çocuğa karışıp

Ev hanımı oldular

Ben mi

Beni mi sordunuz

En arkadayım

Dedemle ebemin arasında

İşliğimin üstünde kocaman kafa

Şimdi altmış beş yaşında

Yaşadıklarını anlatan, fotoğraflara şiirler yazan

Bir emekli

Selam olsun eşe dosta